حقارت

نمی دانم وقتی یک آدم آنقدر کوچک باشد که دربیان اندازه ی ادعای بزرگی اش هم دچاراشتباه محاسبه گردد، باید :

برایش متاسف شد ،

 به حالش گریست ،

مسخره اش کرد ،

یا به امان خدا رهایش کرد تا در اعماق دروغهایش غرق شود و خبردار نشود از واقعیت هایی که با ادعاهای او هیچگاه تبدیل به دروغ نخواهند شد.

فکر می کنید با این آدم چه کنیم بهتر باشد؟

ای همیشه خاطرت عزیز ، مهر ماندگار

لامکان است و لازمان . خداست و یگانه .

عرش کبریا را که آفرید تقسیم اش کرد به تکه های کوچکتر . بهشت را در سمتی نهاد و جهنم را در سمت دیگر . بقیه برزخ بود و برهوت.

جهنم را رتبه بندی کرد و بر هر طبقه نامی نهاد از برای صاحبانش. ظالمین، ستمکاران، دروغگویان، رباخواران، باطلین و ......

به بهشت که رسید هرجایگاهی را نامی نهاد جزبالاترین جایگاه.نیکوکاران ،عادلان، راست گفتاران ، درست کرداران ، خادمین ، متقیان و.....

فرشته پرسید : پروردگارا ، آن جایگاه رفیع از برای خودتان است ؟

خندید و گفت : نه فرزندم ، آن سرای بالا از آن کسی است که وجود است و موجود، عشق است و مهر ، زیبایی است و ایثار ، عطوفت است و وفاداری ، نجیب است و نیکوکار ، متین است و بزرگوار .

و تنها اوست که لایق این جایگاه است و نه هیچ کس دیگر . و بر آن جایگاه نام نهاد : مادران .

امروز تولد هفتاد سالگی مادرم است . دستان پر مهرش را می بو سم . تولدش مبارک باد.

......................................

پ ن : بچه که بودم همیشه فکر می کردم چون مادرم اول مهر به دنیا آمده معلم شده است. چه تصور زیبایی بود.کاش هیچوقت بزرگ نمی شدم.

پ ن : ضمنا ، امروز تولد هفتاد سالگی استاد شجریان هم  هست . بزرگوار است و محترم . خسرو است و پادشاه. هنرش والا و اندیشه اش رفیع . تولدش مبارک ،عمر هر دوشان جاویدان.

صندلی های حرف گوش کن

اولین بار که مهدکودک تکلیف کرد لباس آماده کنیم برای اجرای نمایش جشن ویژه ی عید نوروز ، پسرم چهار ساله بود . نقش طوطی داشت و باید لباس رنگینی برایش می دوختم مانند پرهای رنگارنگ طوطی . هنوز هم آن لباس را به یادگار نگه داشته ام .

قرار بود در نیمه های نمایش نزد دیگر دوستانش که یکی پلنگ بود و یکی فیل و یکی موش و ..... بیاید و رو به آسمان کند و بگوید : ببارید ای ابرهای سیاه . ببارید ای ابرهای تیره و بال بگشاید و برود.

روز جشن که فرا رسید و ما پدر و مادرها مشتاقانه چشم به سن دوختیم برای هنرنمایی فرزندانمان ، آسمان آبی آّبی بود و هوا کاملا آفتابی .

پسرک کوچک من وسط سن که رسید نگاهی به آسمان کرد و هیچ ابر سیاهی ندید که مخاطب قرارش دهد. مردد شد ، مکثی کرد و بلاتکلیف چشم به نگاه مربی اش دوخت که از پشت صحنه راهنمایی شان می کرد. اما خیلی زود با اشاره مربی به خود آمد و رو به آسمان آبی بی ابر گفت : ببارید ای ابرهای سیاه . ببارید ای ابرهای تیره و پر کشید و رفت.

لحظه ی تردید فرزندم آنقدر برایم جالب بود که خیلی وقتها فکر می کردم براستی مرز میان واقعیت و خیال کجاست ؟ تا به کجا ذهن رویا پرداز ما می تواند به تخیل خود بال و پر دهد ؟ و چه زمانی حقیقت واقعی غلبه می کند بر تصویر خیالی ؟

این روزها با دیدن دوباره سخنرانی های غرا برای حضار خیالی ، تا حدودی جواب سوالاتم را گرفته ام و می توانم امیدوار باشم که اگر زمانی پسر من بخواهد به عنوان نماینده ی کشورم دریک شرایط غیر متعارف و برای یک عده مخاطب فرضی سخنرانی کند توانایی اش را خواهد داشت. چون از کودکی آموخته است که ابرهای سیاه خیالی را در آسمان آبی آفتابی خطاب قرار داده و بگوید: ببارید ای ابرهای سیاه. ببارید ای ابرهای تیره ، ببارید برای این روزهای گریستنی ما.

شستشوی مغزی

خانواده شان مذهبی سنتی است . اصیل اند و مومن.علی رغم زندگی در پایتخت و با وجود اینکه سطح تحصیلات تمام برادرها و خواهرها بالای فوق لیسانس است،هنوز به سبک سنتی وقدیمی زندگی می کنند و چندان میانه ای با تجهیزات و وسایل مدرن امروزی ندارند.مبلهای استیل اتاق پذیرایی با ملافه های سفیدِ رویش،تنها جایگاه میهمان است و میز ناهارخوری چیزی در حد دکور . شدیدا مواظب آداب و اخلاقند و نگران تربیت نوه های کوچک خانواده . برای همین هم تا به حال اینترنت و ماهواره مجال راهی شدن به پشت درهای بسته خانه شان پیدا نکرده است .

تعریف می کند که چند وقت پیش پسر هشت ساله ی برادرش روی زانوی پدر بزرگ پیر نشسته بوده و سوسن خانوم می خوانده . و پدر بزرگ چقدر خوشش آمده از این ترانه و تشویقش کرده بچه را . وقتی خواهرش گفته : آقا جون،این ترانه از این غیر مجازهای مبتذل است پیرمرد مانده چطور موضوع را رفع و رجوع کند.

دیشب در شب نشینی خانه ی خاله جان، صحبت کشیده می شود به بهشت و جهنم و آدم و حوا.

 پسرک خوب که همه چیز را می شنود رو می کند به پدرش و می پرسد : بابا ، آدم ایرانی بوده ؟

پدرش می گوید : نه پسرم .

پسرک می گوید :آهان ، پس دشمن بوده ؟

..............................................

اولا :  اصلا نمی خواهم زندگی به سبک سنتی و قدیمی را زیر سوال ببرم چون معتقدم این هم روشی است و اصلا هم مشکلی در این نوع زندگی نمی بینم هرچند زندگی خودم آنگونه نیست . فقط خواستم روش زندگی شان را توصیف کنم .

ثانیا: فکر می کردم واقعا این آقایان با این صدا و سیمای نازنین شان چطور می توانند مغز بچه های عاشق عمو پورنگ و خاله شادونه را شستشو دهند وقتی تمام وقت از دشمن می گویند و باطل هایی که حق شان مائیم . 

امور بی سرو ته

می گوید : مادر این راس امور کجاست که این همه برای رسیدن به آن دعوا می شود؟ جای خوبی است ؟ بزرگ است ؟ سرسبز است ؟ خیابانهایش زیباست ؟ امنیت و آزادی دارد؟ درآن قانون حاکم است و هر کسی جای خودش نشسته ؟ در آنجا صلح و صفا برقرار است ؟

مردمانش مهربانند؟ رئیس هایش به فکر مردمند؟ برای گرسنه ها نان دارد و برای خسته ها سر پناه ؟ برای بیکارها کار می دهند و برای اخراجی ها بیمه بیکاری ؟ دوا درمانش ارزان است ؟

روزنامه و تلویزیون هم دارد؟ می توانی آنجا حرفهایت را بزنی ؟ آنجا ، پسر اعظم خانم را به خاطر راه رفتن در سکوت نمی گیرند؟ دختر اکبر آقا را بی سیرت نمی کنند ؟ درِ خانه ی آدمهای محترمش داد و قال راه نمی اندازند؟

مادر، این راس امور کجاست ؟ برای رفتن به آنجا ویزا لازم است ؟ گرین کارت هم دارد یا باید سیتی زن آنجا شد؟

می گویم :مادر بزرگ ، راس امور دل وامانده ی ماست که نه سر دارد و نه ته ، فعلا هم برای رسیدگی به آن هیچ کس به فکر نیست.

می گوید : گفتم که بزرگ است و سرس ب ز .

مهر مهربان

همیشه آمدن دو واقعه را در کتابفروشی آقای مکی احساس می کردم . اول ،عید نوروز که ده روز مانده به آخر اسفند ، فضای خالی پشت مغازه اش را طناب می کشید از این سر به آن سر و کارت های تبریک عید را با توجه به نوع و قیمتشان آویزان می کرد از طنابها. دوم،آمدن مهر را که وقتی وارد مغازه اش می شدی ده روز مانده به پایان شهریور، بوی مداد های قرمز و مشکی استدلر زرشکی و پاک کن فانتزی با عطر میوه می پیچید در تاروپود وجودت و ذوق می کردی از این همه دفتر فرنو و دفتر نقاشی فیلی با کاغذ روغنی لابلای اوراقش .

اول مهر که می آمد با روزهای شیرین تابستان وداع می کردی و بساط عروسک بازی و کتاب قصه خوانی ات را جمع می کردی با دلخوری تا سال دیگر.

اول مهر که می آمد،غروبها دلگیرتر می شد وبوی تلخ دود از دودکش آبگرمکن ها ی نفتی خانه ها می آمد در کوچه های اطراف مدرسه .

اول مهر که می آمد و نوبت بعدازظهری می شدی، عصرها در راه بازگشت از مدرسه به خانه ، صدای کلاغها بود که قارقارکنان روی سیمهای برق می نشستند به انتظار و تو فکر می کردی از ظهر منتظر تو بوده اند که بیایی وآنها را ببری تا خانه تان، که قالب صابون سفید نصفه نیمه ی رخت شویی لب حوض را به منقار بگیرند و پرواز کنند تا آخر آسمان.

اول مهر که می آمد بوی سیب زرد و درشت لبنانی می آمد از کیفهای مدرسه و بوی به،که چه کال وچه رسیده اش گس بود و خوشمزه.

اول مهر که می آمد خیلی چیزها با خودش می آورد که بعد از این همه سال ، هنوزهم حسرتشان به دلت می ماند وقتی یادت می آید که دیگر بزرگ شده ای و جایی روی نیمکتهای چوبی زوار دررفته ی مدرسه درانتظارت نیست . خیلی چیزها . یادشان  بخیر.